«Η πραγματικότητα χωρίς την εξαρθρωτική ενέργεια της ποιήσεως τι να 'ναι άραγε;», αναρωτιέται ο κορυφαίος Γάλλος ποιητής Ρενέ Σαρ, σ' έναν από τους αφορισμούς του. Ο στοχασμός του Σαρ αποκτά ξανά τη σημασία του στις σελίδες της «Ποίησης», στο άρτι αφιχθέν τεύχος (αρ. 29 - Ανοιξη-Καλοκαίρι 2007) του εξαμηνιαίου περιοδικού για την ποιητική τέχνη, που διευθύνει ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός. Η «Ποίηση» συνεχίζει να απευθύνεται σε όσους συμμερίζονται το ερώτημα του Σαρ, σε όσους βλέπουν τη σχέση ποιήματος και πραγματικότητας, σε όσους εντέλει δεν μπορούν να διανοηθούν μια πραγματικότητα δίχως ποίηση.
 Με το σαφέστατα πολιτικό ποίημα «Επί ασπαλάθων», το τελευταίο που έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης, συνομιλεί ο Χίνι |
Το τεύχος που κυκλοφορεί ανοίγει με ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου, ενώ η αρχαία ποιητική τέχνη συνυπάρχει με τα πλέον σύγχρονα ποιητικά εγχειρήματα, οι Ελληνες ποιητές με ομοτέχνους τους απ' όλο τον κόσμο. Ειδικότερα, ο Δημήτρης Μαρωνίτης μεταφράζει την Α' ραψωδία από την ομηρική «Ιλιάδα», δημοσιοποιώντας την πρόθεσή του να αποδώσει στη νεοελληνική και την «Ιλιάδα», όπως και την «Οδύσσεια», ακέραιη. Ο Θεόδωρος Παπαγγελής μεταφράζει Οβίδιο («Μεταμορφώσεις», από το βιβλίο ΙΧ) και ο Γιώργος Βαρθαλίτης την τέταρτη «Εκλογή» του Βιργιλίου.
Αποσπάσματα από τα σημειωματάρια που διατηρούσε ο Αντρέι Πλατόνοφ κατά τη διάρκεια του μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου 1941-45 μεταφέρει στη γλώσσα μας ο συγγραφέας Χρήστος Χρυσόπουλος. Η Ανθή Καρρά μας συστήνει πέντε Τούρκους μεταπολεμικούς ποιητές και ο Αργύρης Χιόνης εισφέρει μια επιλογή από τα «Ποιήματα επείγουσας ανάγκης» του Χιλιανού Νικανόρ Πάρρα. Κι αυτά είναι ορισμένα μόνο από τα θέματα του χορταστικού τεύχους της καλοκαιρινής «Ποίησης».
Στον χώρο του δοκιμίου τώρα, συναντάμε ένα κλασικό δοκίμιο του Ιταλού ποιητή Μάριο Λούτσι, με τίτλο «Το αδιόρατο πνεύμα της ποίησης», καθώς και τα δοκίμια «Διάσπαση, δισταγμός, σιωπή», του Λουίζ Γκλουκ (μετ.: Νίνα Μπούρη) και «Καρυωτακισμός, ένας δυσφημισμένος όρος», του Γιώργου Αράγη.
 «Του Γιώργου Σεφέρη στον Κάτω Κόσμο», λέγεται το ποίημα του Σ. Χίνι, που μεταφράζει ο Χάρης Βλαβιανός |
Το πολυδιάστατο πρόσωπο της σύγχρονης ποίησης αποτυπώνουν δεκατέσσερις Ελληνες ποιητές, ενώ ο Χάρης Βλαβιανός διερευνά τη σχέση Σέιμους Χίνι και Γιώργου Σεφέρη, με αφορμή το ποίημα του Ιρλανδού νομπελίστα «Του Γιώργου Σεφέρη στον Κάτω Κόσμο», από την τελευταία συλλογή «District and Circle». Στα ποιήματα της συλλογής περιλαμβάνονται και δύο που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Ελληνες αναγνώστες: μια ελεύθερη, αλλά δραστική, απόδοση του «κρυμμένου» καβαφικού ποιήματος «Τα δ' άλλα εν Αδου τοις κάτω μυθήσομαι» -που αποδεικνύει πόσο ενδελεχής αναγνώστης της ελληνικής ποίησης είναι ο Χίνι, αφού μελετά και τις λιγότερο γνωστές πλευρές του έργου του Αλεξανδρινού - και ένα εκτενές ποίημα που τιτλοφορείται: «Του Γιώργου Σεφέρη στον Κάτω Κόσμο».
Το ποίημα αυτό συνομιλεί ευθέως με το τελευταίο που συνέθεσε ο Σεφέρης, το ευρύτατα σχολιασμένο «Επί ασπαλάθων», το οποίο, αν και γράφτηκε τον Μάρτιο του 1971, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο «Βήμα» τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, τρεις μέρες μετά τον θάνατό του, μεσούσης της δικτατορίας. Πρόκειται για ένα από τα πλέον «πολιτικά» ποιήματα του Σεφέρη, αφού σε αυτό καταδικάζεται απροκάλυπτα το καθεστώς των απριλιανών συνταγματαρχών.
«Κι εδώ ο Χίνι συναντά, κατά τη γνώμη μου», σημειώνει ο Χάρης Βλαβιανός, «όλους όσοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αμφισβήτησαν την περίφημη σιωπή του Σεφέρη και έμμεσα φαίνεται να τον μέμφεται για την καθυστέρηση, με την οποία αποφάσισε να τη σπάσει, με τη δήλωσή του το 1969».
Τέλος, το περιοδικό «Ποίηση» ευθύνεται και για την κυκλοφορία ενός ξεχωριστού CD. Είναι μια άρτια παραγωγή της «Deutsche Welle», με τίτλο «30 γερμανικά ποιήματα» των δύο τελευταίων αιώνων, σε απαγγελλία Σπύρου Μοσκόβου, Κωνσταντίνου Παπαθανασίου και Μαρίας Ρηγούτσου. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι κορυφαίοι ποιητές Φρίντριχ Χέλντερλιν, Πάουλ Τσέλαν, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Χανς Αρπ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Τόμας Μπέρνχαρντ κ.ά. Οι ποιητές αυτοί παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας στο περιοδικό «Ποίηση» και απηχούν, όπως σημειώνεται, επιλογές και εκλεκτικές συγγένειες των μεταφραστών τους.